Leiding op Zomerkamp, waar begin je aan?

Vanuit een vereniging, enthousiast gemaakt door een vriendin of als stage een week mee op kamp: waar begin je dan aan? Hieronder het verhaal van een leiding die voor het eerst op Zomerkamp gaat.

Zondag om 13.00 uur kom ik op kamp; tent, slaapzak, luchtbed en tas vol kleren mee. Overal lopen mensen, maar ja, aan wie kan ik nou ‘ns wat vragen? Ik zag mensen in allemaal dezelfde broek en heb één van hen aangesproken. Dat blijkt een goeie zet, want stafleden hebben voor de herkenbaarheid allemaal dezelfde broek aan. Al gauw word ik naar het juiste dorp geleid en voorgesteld aan de stafleden. Twee personen, die samen met de leiding ervoor gaan zorgen dat de kinderen een mooie week hebben. Ze geven me het advies eerst mijn tent op te zetten, om terug in het dorp te zijn als de kinderen arriveren, zo rond half 3. Snel klaar (ideaal zo’n pop-up tentje) en dat is mooi, want zo kan ik de rondleiding voor nieuwe leiding nog even meepakken. Handig om te weten waar de toiletten en douches zijn, waar ik koffie kan krijgen en waar de verkleedkleren hangen. Wel lastig hoor, al die nieuwe termen die voorbij komen! Admi, Blokhut, Play- en Klayhok, Amfi…..

Om half 3 druppelen de eerste kinderen binnen met hun ouders. Ik ben leiding van een meisjestent, 9 meisjes van 8 tot 10 jaar. Ik doe mijn best om te helpen om iedereen op de gewenste plek, naast de gewenste buurvrouw te krijgen en alle grote luchtbedden en tassen een goed plekje te geven! De eerste “regeltjes” worden al bedacht; mag je nou wel of niet met je schoenen de tent in…. Om kwart voor vier worden alle ouders gevraagd naar het Amfi te gaan. Wij oefenen met onze groep nog snel de yell van ons dorp. Wat een geluid kunnen kinderen produceren! Tijdens de opening om 16.00 uur bleek dat wat ik in ons dorp hoorde nog niets was, vergeleken met wat er in het Amfi gebruld word. Het dak gaat er meteen al af. Bij de opening wordt ieder dorp voorgesteld, maar ook de EHBO’ers (altijd handig), de Interne Dienst (voor klussen, eten brengen en toiletten schoonmaken), de Admi (voor telefoon en geld wisselen), de blokhutstaf (die ijsjes, koffie en nog veel meer verkopen) en de kampleider, de “kapitein” van de week. Best indrukwekkend om te zien hoeveel mensen er aan zo’n week meehelpen.

Na de opening is er een bijeenkomst met alle leiding en de kampleider. Voor een eerste kennismaking, maar ook om afspraken te maken. Welke regels zijn er? Medicijnen van kinderen inleveren bij de EHBO, gebruik van mobiel, pfft wat een hoop informatie. En daarna gingen we de staf en leiding van ons dorp bij elkaar zitten voor de leidingbespreking. Ook hier word veel verteld! Ik heb dinsdag de tweede nachtwacht. Geen idee wat er dan van me verwacht wordt, maar dat krijg ik nog te horen. Ik kreeg ook informatie over de kinderen in mijn tent, dat is wel handig, want die ken ik niet allemaal. Eén zonder zwemdiploma en één die medicijnen gebruikt, één die ’s avonds om 12 uur nog even moet plassen. Daarna eten en regelen dat de kinderen de afwas doen. Moet je wel een beetje bij helpen hoor, als je tenminste een schoon bord wilt! Maar wat zijn ze heerlijk bezig.

Niet dat ik veel tijd heb om te blijven kijken, want we hebben weer leidingbespreking, gelukkig met koffie, het spel van die avond wordt uitgelegd, de taken en de spelmaterialen worden verdeeld. Iedereen duikt nog even het hok met verkleedkleren in, want een spel is altijd leuker als je verkleed bent. En inderdaad: mijn tent ging enthousiast van start, ik dacht dat ze inmiddels wel een beetje moe zouden zijn, maar niets is minder waar! Ook bij het theedrinken en het tanden poetsen waren ze nog lang niet uitgekletst en natuurlijk willen ze allemaal hun (nieuwe) zaklamp uitproberen. Het duurde best lang voor ze wat rustiger waren en ik dacht: zo, nou kan ik zo naar mijn bed. Maar er blijkt nog een programma te zijn voor de leiding en staf, dat start even na twaalven. Kennismakingsspellen, met de leiding van mijn eigen dorp en van de andere dorpen, dus het was wel iets later dan gepland, voordat ik in mijn bed lag…..

Inmiddels is het woensdag. Ik weet nu dat ik ’s ochtends tijd moet inruimen voor het helpen borstelen van de haren, dat ik ontelbaar veel schoenen, theedoeken, knuffels en sokken moet helpen zoeken, dat je soms bijna vergeet om met de kids de medicijnen op te halen, dat er meer liedjes en spelletjes bestaan dan ik ooit zou kunnen denken en dat je met een groep mensen die je nauwelijks kent zo’n lol kunt maken.

Toch is gisteren één meisje in mijn tent naar huis gegaan. Heimwee. Dat kende ik wel, maar ik wist niet dat het zo’n verdriet met zich mee bracht. Het was me al wel opgevallen, dat ze niet zoveel wilde eten zondag en bij het naar bed gaan was ze ook verdrietig, maar dat vond ik niet zo raar. Het is ook een avontuur zo ver van huis. De afgelopen dagen bleek, dat ze een spelletje best leuk vond, maar dat ze op andere tijden steeds papa en mama miste (en het konijn!). In overleg met de staf en de kampleider heeft ze naar huis gebeld en gisteravond hebben haar ouders haar opgehaald. Vanaf dat ze wist dat ze naar huis ging, heeft ze genoten. En van haar ouders begreep ik, dat ze het volgend jaar weer gaat proberen, goed he?

Wat mij betreft: nog twee dagen te gaan maar ik ben er volgend jaar zeker weer! Wat een sfeer, wat kun je heerlijk gek doen, wat een feest voor kinderen én voor leiding. Een weekje leiding: waar begin je aan? Je kunt beter vragen: een weekje leiding, waarom ben je daar niet veel eerder aan begonnen!